قسمتی از کتاب موعودنامه:
آخرالزمان:
«آخرالزمان» اصطلاحی است در فرهنگ ادیان بزرگ دنیا، به معنای آخرین دوران حیات بشرو قبل از برپایی قیامت. در فرهنگ اسلامی، آخرالزمان، هم دوران نبوت پیامبر اکرم (ص)، تا وقوع قیامت را شامل می شود و هم دوران غیبت و ظهور مهدی (عج) را. در دوران معاصر، عده ای از مفسران و متفکران مسلمان از قبیل: مرحوم علامه طباطبایی(ره)، استاد شهید مرتضی مطهری، سید قطب، محمد رشید رضا، شهید سید محمد باقر صدر و ... با اتکا به آیاتی از قرآن کریم (اعراف:138، انبیاء:105، صافات: 171 و 172) استخلاف انسان در زمین، فرمانروا شدن نیکوکاران در زمین (وراثت صالحان) و پیروزی حق بر باطل را به رغم جولان دائمی باطل، به عنوان سرنوشت آینده بشر مطرح کرده اند و آیات و روایات مربوط به تحولات آخرالزمان را بیانگر نوعی فلسفه تاریخ می دانند و به اعتقاد ایشان، عصر آخرالزمان عبارتست از دوران شکوفایی تکامل اجتماعی و طبیعی نوع انسان. چنین آینده ای امری است محتوم که مسلمانان باید انتظار آن را داشته باشند و نباید منفعل و دلسرد به «حوادث واقعه» بنگرند، بلکه با حالتی پر نشاط و خواهان صلاح جامعه انسانی و آگاه از تحقق اهداف تاریخی انتظار، باید سرشار از امید، آمادگی و کوشش در خور این انتظار مقدس باشند. در چارچوب این برداشت، آخرالزمان قطعه معینی از تاریخ نوع انسان است که او باید در آن، حرکت تکاملی تدریجی خود را تا تحقق وعدۀ الهی ادامه دهد. در حالی که در کتب علمای متقدم همچون «کمال الدین» شیخ صدوق (ره) و «کتاب الغیبه» شیخ طوسی (ره)، چنین تفسیری از تاریخ نبوده و تحولات آخرالزمان امری است غیر عادی که در آخرین بخش از زندگی نوع انسان واقع می گردد و به تحولات قبلی جامعه انسانی مربوط نمی شود.
شناخت «آخرالزمان» یا فرجام شناسی (Eschatology) در ادیان یهود، مسیحیت و زرتشتی نیز حائز اهمیت است. نگاهی به دردها و آلام بشر اندیشمند امروز و غربت او در زوال فطرت پاک آدمی، چنین می نمایاند که در میان همه خواسته هاس ضد و نقیضش، امروز یکی هست که همه در آن مشترکند؛ همه اقوام و ملل یکصدا خواهان «آزادی»اند.(1)
در احادیث بسیاری آمده است که حضرت مهدی (عج) در آخرالزمان ظاهر می شود. پیامبر اکرم (ص) بر فراز منبر فرمود: «مهدی از عترت و اهل بیت من است. او در آخرالزمان ظهور می کند.»(2) و نیز فرمود: «مژده باد شما را به ظهور مهدی که او در آخرالزمان به هنگام سختی روزگار و فتنه و اختلاف و عدم امنیت می آید و خداوند به وسیلۀ او زمین را پر از قسط و عدل می نماید.»(3)
امام باقر (ع) نیز می فرماید: «دولت ما آخرین دولت هاست... .»(4)
پیامبر (ص) دست ها را به سوی آسمان برافراست و گفت: خداوندا! برادرانم را به من بنمایان. یکی از اصحاب گفت: مگر ما برادران شما نیستیم؟ فرمود: نه، شما یاران من هستید. برادران من کسانی هستند که در آخرالزمان می آیند و به من ندیده ایمان می آورند. خداوند آن ها را پیش از آن که از صلب پدران به رحم مادران درآیند، با نام خود و پدرانشان به من معرفی نموده است که استقامت هر یک از آنها در دین خود، از کندن خارهای گون در شب تاریک، و به دست گرفتن آتش گداخته سختتر است. آنها مشعل های هدایت هستند که خداوند آنها را از فتنه های تیره و تار نجات می بخشد.(5)
دربارۀ فتن و حوادث آخرالزمان، احادیث بی شماری از حضرت ختمی مرتبت (ص) و حضرات ائمه (ع) در کتب حدیث به ثبت رسیده است. مجموعه هایی از آن احادیث، به صورت کتب مستقلی به نام «ملاحم»، «الغیبة» و دیگر نام ها نگاشته شده است.
روایات معصومین (ع) نشان می دهد:
1- با سپری شدن این دوران، بساط زندگی دنیوی بر چیده و حرحله ای جدید در نظام آفرینش آغاز می شود.
2- آخرالزمان خود به دو مرحله کاملا متفاوت تقسیم می شود: دوران نخست که در آن انسان به مراحل پایانی انحطاط اخلاقی می رسد. دوران بعد، عصر تحقق وعده های الهی به پیامبران و اولیای خداست و با قیام مصلح جهانی آغاز می شود. کلیات عقاید مربوط به آخرالزمان تقریبا از سوی همه فرقه های بزرگ اسلامی پذیرفته شده است، ولی در خصوص وابستگی این تحولات به ظهور مهدی (ع) و نیز هویت او اختلاف نظر وجود دارد.
جهت سلامتی و تعجیل در فرج آقا امام زمان (عج) صلوات.

بر گرد بى تو بغض فضا وا نمىشود یك شاخه یاس عاطفه پیدا نمىشود
در صفحه دلم تو نوشتى صبور باش قلبم غبار دارد و معنا نمىشود
بى تو شكست پنجره رو به آسمان بر گرد بى تو بغض فضا وا نمىشود
یك شاخه یاس عاطفه پیدا نمىشود در صفحه دلم تو نوشتى صبور باش
قلبم غبار دارد و معنا نمىشود بى تو شكست پنجره رو به آسمان
غم در حریم آبى دل جا نمىشود دریاى تو پگاه نگاه شكسته است
هر دل كه مثل قلب تو دریا نمىشود مىخواستم بچینم از آن سوى دل گلى
اما بدون تو كه گلى وا نمىشود دردیست انتظار كه درمان آن تویى
این درد تلخ بى تو مداوا نمىشود زیباترین گلى كه پسندیدهام تویى
گل مثل چشمهاى تو زیبا نمىشود بى تو شكسته شد غزل آشناییم
این رسم مهربانى دنیا نمىشود دلهاى منتظر همه تقدیم چشم تو
امروز بى حضور تو فردا نمىشود

